یاران مددی فتنه به میخانه فتادست
میخانه به دست دو سه دیوانه فتادست
دردا خُم می رفته به تاراج حرامی
دردا که زمی ساغر و پیمانه فتادست
ما تشنه ،سبو در کف دنبال صبُوحی
افسوس که ساقی کف میخانه فتادست
از بس که پریش آمده دل از خبر خُون
در گوشۀ این سینه غریبانه فتادست
در محفل دل خطبۀ شمشیر مخوانید
کانجا گذر دلبر جانانه فتادست
بد مستی این بی ادب از خوردن می نیست
این خرقه بیهوده بر آن شانه فتادست
مستی نه به می خوردن و نی میکده رفتن
ناخورده فراوان دل مستانه فتادست
گر عاقبت وصلت جانانه اسیری است
مرغم بنمائید کجا دانه فتادست
بر چهر غزل نیک نظر کن که بدانی
هشیار فراوان که در این خانه فتادست
